|
گمانم این بود روزمان در دست توست و روزگار در مچ تو بلندتر است پس باید که سا عتها را به دست تو می بستیم و مغرورانه عقربه ها را با هم یکی می کردیم باید که تو پیشاپیش راهی می شدی باید گمان می کردم که خیابان را می شکافی و اگر تو صدا بزنی من از چهار برج به سوی تو به پرواز درمی آیم باید که گمان نمی کردم اگر راه گم کنی و دور شوی با دست سنگینی از زمان رفته ای 29 دی ماه 86
+ نوشته شده توسط پیام عزیزی در چهارشنبه بیست و پنجم اردیبهشت 1387 و ساعت
23:55 |
هی رفقا خورشید را ببینید در خانه من غروب کرد می گوید بگذار فردا از خانه تو طلوع کنم هی رفقا من باج می گیرم فردا پنجره ها را نبندم 8 تیر ماه 83
+ نوشته شده توسط پیام عزیزی در یکشنبه پنجم اسفند 1386 و ساعت
2:8 |
سپس خواستم بر پنجره لكه هاي ماه را پاك كنم و خواستم در خاك نشسته بر كتابها زراعتي بيابم و در انعكاس آيينه دست ببرم ماه در كهنه دستمال آغشته به نفت مي سوخت پايم تا گل در كتاب هاي سيراب فرو مي رفت و كسي در آيينه با لبخند از من سواري مي گرفت 9 خرداد ماه 84
+ نوشته شده توسط پیام عزیزی در دوشنبه سوم دی 1386 و ساعت
1:17 |
ریگی در کفشم می برم که پایم می لنگد .خیابان ها در جای خود بمانند شهر در هر دامنه ای بود پیش برود کسی اگر بی سلامی از کنار من گذشت یقین چیزی در خانه خیال اش سوخته است ( من دعا نمی کنم آرزو دارم فرزندش نجات یابد )
این پس لرزه اتفاق نیست، پای من است می لنگد من ا ز همان کودکی دنیا را به کفشم گره می زدم .
3 اسفند ماه 84
+ نوشته شده توسط پیام عزیزی در سه شنبه سیزدهم شهریور 1386 و ساعت
14:34 |
تو می گوئی چرا خانه نشینم؟ همه چیز از اینجا آغاز شد که پیش پزشک گفتم من دو زبان متمایز دارم او زبانم را بیرون کشید و همه چیز را تشخیص داد گفت برای آنکه دیگر خود را ملامت نکنی زبان ملامتت را کاری نمی توانم چون گیاهی خود رو در دهانت دویده است اینجا آن را بسوزانم در دلت
گیاهی پهن برگ می شود
اما اینجا زبانی بود با آن آواز و ترانه خوانده بودی و معاشرتت را سامان می داد من آن به سقف دهانت میخ کردم 18 خرداد ماه 86
+ نوشته شده توسط پیام عزیزی در چهارشنبه ششم تیر 1386 و ساعت
1:28 |
فكر نمي كرد چند شلوار و چند پيراهن از خود بر هم آويخته قبول نداشت استكانهاي چاي اش را نشسته همه كتابها و مجله هاي تل انبار شده را نيمه خوانده صداها و نور ها برچسبي بر خاموشي اند گمان مي كرد ضيافتي بر پا كرده است و با دوستان اش مي خندد 22 تير ماه 85
+ نوشته شده توسط پیام عزیزی در سه شنبه یکم خرداد 1386 و ساعت
2:28 |
كسي به شكل من در ميانتان راه نمي رود؟ گفته ام با من بيگانه است هر صبح كه بر مي خيزم اين من نيستم صبحانه ام را مي خورم اوست پيراهني سفيد از من بر تن دارد دور نماي روزم را مي چيند يا كارد به پنير فرو مي كند و چنين در گوشم نجوا مي آغازد : « امروز تنها لبخند، لبخند مهر آميز ات را بساز» 8 فروردين ماه 86
+ نوشته شده توسط پیام عزیزی در پنجشنبه نهم فروردین 1386 و ساعت
3:13 |
در گمانم هر روز است دسیسه ای در کار خود می زنم « من » در کفشم ریگ می برد شما خیانتم را پشت سرم نمی بینید؟ در پوست من کسی شعبده نمی کند؟ این پیراهن تن کیست !؟ هی آقا روز بخیر مگو من از نيت دستم آگاه نیستم دستم بلند بلند پیش از من رفت در پسم می آید نگاه من نمی بیند می پندارد تهمت از درخت آویزان است بر پاشنه شما می چسبد از دوستان آگاهم چه کسی ملاقات شبانه با « من » دارد بزرگوارنه کوس رسوائی بزن و دور باش دور باش این دسیسه مسری است « من » عطسه در سرم می زند ویروس چشمانم می تراود بر دستگیره ها می نشیند چه کسی از من به کوچه گریخت بر کتفم زخمی دهان می گشاید بر دستم خار و رز می روید کسی هر روز هر روز هر روز گمانم را خون می آلاید 6 اسفند ماه 84 + نوشته شده توسط پیام عزیزی در یکشنبه سیزدهم اسفند 1385 و ساعت
2:6 |
با ریسمان بلند این دقایق چه توان کرد؟ _ پیراهن پیراهن از گذشته بر آن آویخته ایم رخوت ببین چگونه از آن می چکد با ریسمان بلند اين دقايق چه توان كرد؟ _ با تاب آن نیمی به گذشته نیمی به آینده می رویم بطالت می کوشد در دایره افتد با ریسمان . . . _ چهار دیوار را به هم سقف را به کف با دست و دهان حشره ای تنهائی در شش سو پیله می تند با ریسمان . . . _ بلند بلند رویا رقص و اهتزاز در می آوریم کم اگر بتوانیم! کم اگر بتوانیم! با ریسمان . . . _ شعبده شعبده شعبده با ذهن برهنه بر آن راه می پیمایم هراس بر دو کفه ترازو بازی می یابد با ریسمان . . . _ تن ورزیده می کنیم به بالا و پائین در دایره بازی طناب تکرار خود را به خلاء می اندازد با ریسمان بلند . . . - خوشه خوشه میان دو دیوار آویخته ایم اکنون در سکون یکباره مویز می شود 15 اسفند ماه 84 + نوشته شده توسط پیام عزیزی در جمعه بیست و هفتم بهمن 1385 و ساعت
3:21 |
دويدم تمامي پله ها را تا پايين ايستاده بود در باد و به من مي نگريست پيراهن چهار شانه ام باد به پشتم مي زد + نوشته شده توسط پیام عزیزی در جمعه بیستم بهمن 1385 و ساعت
2:55 |
|
گروه تئاتر وضعیت
|
