گمانم این بود

 

روزمان در دست توست

 

و روزگار

 

در مچ تو بلندتر است

 

پس باید که سا عتها را به دست تو می بستیم

 

و مغرورانه

 

عقربه ها را با هم یکی می کردیم

 

باید که تو پیشاپیش راهی می شدی

 

باید گمان می کردم

 

که خیابان را می شکافی

 

و اگر تو صدا بزنی

 

من از چهار برج به سوی تو به پرواز درمی آیم

 

 

 

 

باید که گمان نمی کردم

 

اگر راه گم کنی

 

و دور شوی

 

با دست سنگینی از زمان رفته ای

 

  

 

 

                                                               29   دی ماه  86